Bent u megalomaan? Bouw uw eigen stad!

Stel: je bent premier van Maleisië. En je ministers doen er in Kuala Lumpur zo’n twee uur over om op jouw kantoor terecht te komen. Wat doe je dan? A. Je legt exclusief een tunnel tussen je kantoor en de ministeries aan. B. Je bouwt een nieuwe regeringswijk waarin jouw kantoor groter dan dat van de Sultan is. C. Je doet beide en meer. En het goede antwoord is ….

… antwoord C in overtreffende trap!
De premier van Maleisië pakte zijn problemen wel heel grondig aan. Zo’n kleine 75 kilometer ten zuiden van de huidige hoofdstad Kuala Lumpur is Putrajaya in slechts 15 jaar tijd uit de grond gestampt. Het is een soort megalomaan project, want de stad huisvest alleen ministeries, de benodigde ambtenaren (gratis woningen!), grote bruggen en veel grote moskeen.

Het kleine kantoor van de minister-president

Een ondergrondse tunnel verbindt de ministeries met het zeer bescheiden uitgevallen kantoor van de premier (ik schat in dat het Torentje van Rutte er een keer of 2500 in past). De bruggen zijn ‘kopieën’  van bekende bruggen van over de gehele wereld. En sommige vormen niet eens een verbinding tussen de twee oevers. Het is een bevreemdende stad, want alles is nieuw en geeft een soort van Disneyland gevoel.

Een beetje modern Disneyland ... delen van de brug zijn niet van steen maar van hol plastic!

Birdie birdie birdie
In Singapore waren we al naar de Night Zoo geweest. Maar KL’s Bird Park is eigenlijk nog leuker. Je loopt tussen de vrij rondvliegende vogels. Papegaaien, neushoornvogels, pauwen, emu’s … alles kom je tegen in dit park. Je kunt ze bijna aanraken. Het was een erg leuke middag in deze zeer warme stad.

Rare vogel 😉

Na 272 traptreden: apen!
Iets ten noorden van KL liggen de Batu Caves. De grotten zijn is 400 meter diep en rond de 100 meter hoog. In 1892 werden ze ontdekt en als snel ging de Hindu-gemeenschap van KL ze gebruiken voor hun religieuze gebruiken. Vanuit een centrale tempel in het centrum van KL wordt 1 keer per jaar een heilig beeld naar de grotten gebracht. Om die te bereiken moeten wel eerst 272 treden bestegen worden. Zelfs zonder beeld een knappe inspanning.

De eerste 100 treden omhoog gaan wel ... daarna is het zwaar!

Overal waar je kijkt: apen! En ze zijn hongerig ...

Op naar het Stadthuys
Een toch wel vergeten deel van onze geschiedenis: de stad Melaka. Tot 1824 was het met omliggend gebied onderdeel van ons koloniaal rijk. Met een taxi hebben we deze kleine stad bezocht en daar een leuke dag doorgebracht. Centraal in de stad ligt het Stadthuys (zo heet het nog steeds!) Daar vandaan zijn verschillende bezienswaardigheden te bezoeken, waaronder Chinatown. Onze taxichauffeur zorgde voor een ideale lunchplek waar we de specialiteit van de stad hebben geproefd: rijstballetjes met kip en het dessert Cheyndol.

Zoek het VOC-logo ... bewijs van onze aanwezigheid in Melaka

Voordat de Nederlanders, Portugezen en Engelsen Melaka in bezit hadden, kende de stad al een rijk verleden. Zo trouwde de sultan van Melaka met de dochter van de Chinese keizer. Dit leverde een grote Chinese gemeenschap in de stad op bijbehorende prachtige gebouwen. Door haar verleden heeft Melaka de oudste Chinese tempel, de oudste moskee en de oudste kerk van Maleisië binnen de stadsmuren. Allemaal nog in gebruik, over multicultureel gesproken!

De prachtige Cheng Hoon Tengtempel, de oudste Chinese tempel van het land

Op naar Hong Kong!
Natuurlijk hebben we nog veel meer gezien en gedaan in KL: naar de bios in de Petronas Twin Towers (het op 2 na hoogste gebouw van de wereld) … geshopt … lekker gerelaxt bij het zwembad … de monorail gebruikt … supercocktails in de Luna-bar van het hotel enzovoort. Maar nu is het bijna tijd om het vliegtuig naar Hong Kong te nemen. Tot daar!

 

Cultuur, zusters en gevaarlijke drankjes … het tweede vakantieblogje

De eerste week van de Zuidoost Azië trip is voorbij gevlogen. Snipverkouden van de airco’s vind ik eindelijk wat tijd voor een eerste blogje. En er is eigenlijk te veel om over te schrijven. De samenvatting: Singapore is geweldig, maar let wel op met de gratis drankjes …


Singapore heeft bij tijd en wijle vreemde architectuur. Ja op de foto een soort van boot bovenop drie torens, oftewel het Marina Bay Sands …Op de ‘voorplecht’ zit het SkyPark waar je ’s avonds onderstaand prachtige uitzicht hebt, en prima kunt eten.

Smeltkroes van culturen
Singapore, onze eerste stop van de reis, is een ware smeltkroes van culturen. Combineer een stevige Maleisische basis met een stevige dosis Chinezen, een snuifje Britse degelijkheid en voeg voor smaak alle mogelijke andere buitenlanders toe. Het resulteert in Hindustaanse tempels naast moskeen, naast Chinees- Boeddhistisch tempels en herender een kerk. (Ik geloof dat de stad om deze reden een gruwel in de ogen van Wilders zou zijn, maar dat terzijde). En het eten is van alle invloeden ook geweldig geworden … en door de banden van Nederland met Indonesië lijkt veel van het eten wel heel erg bekend 🙂

Buurman says ‘hi’
Omdat onze Haarlemse buurman een tijd in Singapore heeft gewoond, hadden wij een aantal insider-tips als het gaat om de lokale gay-scene. En als ware boodschappers gingen wij naar Does Your Mother Know, om de groeten aan Bernice te doen, de eigenaar/eigenaresse. DYMK is een soort van Singaporese versie van het ons zo vertrouwde Bar Prik. Grote shock bij Bernice toen vier wildvreemden de groeten kwamen doen van Stuart Fair. En de uitnodiging om de volgende avond vooral langs te komen, want dan was er een thema feest: Doctors and Nurses.

En dat hebben wij geweten, want Bernice had besloten dat vrienden van vrienden recht hebben op gratis drankjes (lees: elke zwaar alcoholische cocktail die je maar bedenken kunt). Kortom … de volgende dag zat ondergetekende met een hele prettige kater in de trein en route naar Kuala Lumpur

Alleen gefeest?
Nee, er is niet alleen gefeest. We hebben ook flink wat cultuur gezien. Het Asian Civilaizations Museum was prachtig. Het schets een mooi beeld van de diversiteit van culturen in deze regio. Van Java tot China, en van Arabische invloeden tot de geschiedenis van de stad Singapore zelf: het is hier allemaal te zien. En natuurlijk hebben wij ook de Night Safari gedaan, een dagje vermaak gehad op Sentosa Island en hebben wij heel veel mooie stadswandelingen gedaan.

Van klein naar groot …
Nu zitten we al weer een paar dagen in de hoofdstad van Maleisië: Kuala Lumpur. Na een prachtige treinreis van ruim 8 uur kwamen we aan in ons hotel. En zo klein als onze hotelkamers in Singapore waren, zo groot zijn ze hier: onze gehele SG-kamer past in de woonkamer van onze suite in KL. Maar daarover een andere keer meer. Little India, de Petronas Twin Towers en het dakterras van het hotel lonken voor een bezoekje … tot de volgende keer!

ps: ja het zou mooi zijn om in dit blogje foto’s te zetten, maar dat werkt allemaal niet zo in Maleisie zoals ik wel zou willen. Na een uur martelen staan er eindelijk twee foto’s in dit blogje. De rest kun je hier zien:



Sayonara Japan – Salam sejahtera Maleisië

Waren het vorig jaar de IJslandse aswolken, dit keer zijn het Japanse kernreactoren die onze reisplannen in de war gooien. Maar niet getreurd, na een middagje omboeken gaat vandaag het alternatieve reisplan dan echt in werking. Geen mooie rondreis Japan, maar een zeker zo’n mooie rondreis langs de grote steden van Zuid-Oost Azië gaat bijna beginnen 🙂

First stop is Singapore. Een paar dagen later gaan we per trein door naar Kuala Lumpur. En weer wat later gaan we door naar Hong Kong om uit te komen in Taipeh en de rest van Taiwan. En dit is de route … (je moet het kaartje een beetje bewegen om alles te zien).

Paupers, sloppen en een koninkrijk

In de NRC van vandaag een groot verhaal over het instorten van een 5 verdiepingen tellende woonkazerne in de sloppenwijken van Delhi, India. Het vertelt het verhaal over de leefomstandigheden van de inwoners van die woonkazerne. Stuk voor stuk arme arbeiders die afkwamen op de rappe ontwikkeling van de grote stad en de kans op die het bood op werk. Het gevolg: soms wonen 150 mensen in een vies, vuil en uitgewoonde gebouw bij elkaar. Wij vinden dat nu ongehoord, maar nog geen 100 jaar geleden was dat ook in ons land de normaalste zaak …

Koninkrijk vol sloppen
Niet al te lang geleden verscheen het erg goede boek ‘Koninkrijk vol sloppen. Achterbuurten en vuil in de negentiende eeuw.” Historicus Auke van der Woude geeft daarin op niet mis te verstane wijze weer in welke omstandigheden honderduizenden Nederlanders rond 1890 (en ver daarna) leefden.

Het stille land met 3 miljoen zielen in 1850 was vijftig jaar later in en rond de grote steden een drukke moderne wereld geworden. Maar rond 1900 wemelde het daar ook van overbevolkte krotten en mensenpakhuizen. Schoon water, deugdelijk voedsel, frisse lucht en modern sanitair waren in de achterbuurten zeer zeldzaam. In alle grote steden hoopte het weeë vuil zich spectaculair op.

Sounds familiair? Dit klinkt toch aardig als de situatie die de NRC vandaag beschreef. En Van der Woude prikt daarnaast ook nog ff het beeld door dat Nederland al eeuwenlang het toonbeeld van properheid is. In al zijn rauwe werkelijkheid, door te citeren uit verslagen van ontzette bezoekers uit de gegoede burgerij. Maar ook door schrijnende beschrijvingen van soms 14 man grote gezinnen die leefden in wat ooit de kolenkelders onder de sjieke grachtenpanden waren. Ik vond het een erg goed boek, ondanks de herender wat wetenschappelijke aanpak.

Pauperparadijs
Het lijkt overigens wel een apart genre te worden: beschrijvingen van de zelfkant van Nederland in de negentiende eeuw. In haar prachtige familie-epos uit 2008 “Het Pauperparadijs” legde Suzanna Jansen al eerder haar eigen familiegeschiedenis bloot. Jansen begint haar verhaal in 1785 en eindigt in het heden. Rode draad is de manier waarop in negentiende eeuw werd omgegaan moet de ‘mindere burgerij’ oftewel: de tokkies van toen. Anders dan in de toch wat wetenschappelijke aanpak van Koninkrijk vol sloppen geeft Het Pauperparadijs een zeer persoonlijk beeld van het leven in de negentiende eeuw. Centraal staat de oprichting en het bestaan van de ‘bedelaarskolonie’ in het Drentse Veenhuizen. Een sociaal experiment avant le lettre waar diverse voorouders van Jansen hebben  gewoond en geleefd. Een episode die vele decennia lang een stigma op de familie heeft gedrukt. Terecht krijgt het boek een goede recensie van de NRC. Must read!

Voor iedereen: een super 2011!