Site-archief

Ahmadinejad steelt verkiezingen … no suprise

cari_ahmadinejadIn november 2008 was ik in Iran. De vrees van verschillende Iraniërs die ik in Teheran sprak over de toen nog aankomende presidentsverkiezingen lijkt bewaarheid. Hoe ging zo’n gesprekje? Verwachtingsvol werd er eerst gesproken over de verkiezingen. Na juni 2009 zou alles beter worden. Zonder Ahmadinejad als president zou het weer helemaal goed komen met het land. Er werd gesproken over een opleving van de economie, het aanpakken van de armoede in het land en over meer vrijheden.

Maar na woorden van hoop als er een nieuwe president aan de macht zou zijn, volgde al snel de vrees dat Ahmadinejad en zijn clan koste wat het kost de macht zouden willen houden. De progressieve krachten waren bang voor bloedvergieten, verkiezingsfraude en de totale dictatuur. De beelden die nu uit het land komen lijken dit te bevestigen:

Volgens CNN heeft Ahmadinejad nu zelfs aangegeven dat hij niet instaat voor de veiligheid van zijn tegenstrever Mousavi. Ongehoord in een land waarvan het grootste deel van de inwoners trots is op de wijze waarop hun cultuur voorschrijft hoe om te gaan met anderen. Respect, hoffelijkheid en begrip voor elkaar tonen. Veel van degenen die ik sprak hoopten dat Iran op weg was om te laten zien dat het wel degelijk een democratie is. Maar tegelijkertijd spraken ze over hoe het spel zich zou ontrollen. En zoals het nu dus ook werkelijk lijkt te worden: enkele hadden het vermoeden dat de leiders eerst de teugels zouden laten vieren, om ze daarna nog veel harder aan te trekken. De voortekenen (afsluiten van Facebook, Twitter en het SMS-verkeer) lijken hier steeds meer op te duiden. Ondanks meerdere e-mails heb ik van contacten in Iran nog niets vernomen. Stilletjes hoop ik dat de Iraanse leiding in ziet dat de jongeren van het land een ander Iran willen… Maar mijn hoop zal naar alle waarschijnlijkheid toch ijdel blijken.

Meer weten over mijn Iran-trip voor UNESCO-IHE? Mijn blogjes erover vindt je hier
Twitter-account van een Mousavi-aanhanger

Advertenties

Iran: het geld, de chemicalien, en de hulptroepen

dsc02576Rials of Toumans?
Ok, zoals ik al meldde: het is niet mogelijk voor buitenlanders om in Iran te pinnen. Dus op dag twee had Eshram, de projectassistente, voor ons 100 euro de man omgewisseld in Iraanse pecunia. En dat had bijgaand resultaat tot gevolg … ruim 1,25 miljoen Rials lag voor mij klaar. Mmm, dat paste niet echt lekker in het geldbeursje.

En afrekenen bleek een uitdaging, want de ene keer zijn de prijzen in toumans (een eenheid van 10 rials) en de andere keer in rials … maar vaak noemen de kooplui mondeling dan voor de duidelijkheid de prijs weer in de andere eenheid … het klinkt simpel dat 1 touman gelijk staat aan 10 rials, maar geloof me: het werkt erg verwarrend. Oh .. en wat koop je ervoor? Nou uit eten met alles erop en eraan voor 4 personen was 20.200 rials, dus die 1,25 miljoen raakte niet echt op.

pifpafDe chemicalien
Ik beken: ik ben een Pif Paf fan … nadat ik twee nachten gekweld was door muggen (heel charmant, de eerste lesdag sierden 5 reusachtige muggebulten mijn gezicht) werd het tijd voor een serieuze aanpak. Mijn riante guesthouse was naast diverse Perzische tapijten ook voorzien van een scala aan insecticiden. Mijn favo-product: PifPaf Odourless … even spuiten in de slaapkamer voor het slapen gaan … een uurtje wachten en dan heerlijk ongestoord slapen … PifPaf rules!

De hulptroepen
Hoe vind je in een vreemd land de weg, hoe maak je je verstaanbaar en wie vertelt je allerlei handige dingen? Idd de onontbeerlijke hulptroepen!

parvizDe levensredder
Het verkeer in Tehran (en ook in de rest van het land vermoed ik) is krankzinnig en alle dagen wist onze vaste chauffeur Parviz ons weer zonder dodelijke ongelukken op plek van bestemmming te krijgen. Parviz bleek ook een liefhebber van de waterpijp te zijn en maakte dan ook van elke gelegenheid gebruik om een waterpijp aan te laten rukken … waarover een andere keer meer.

rezahOur voice in Iran
Slechts een deel van onze studenten spraken Engels. Kortom, alles werd simultaan getolkd door onze onovertroffen tolk Rezah. Dat Rezah soms buiten zijn rol als vertolker stapte mocht de pret niet drukken. Zo riep hij af en toe de klas tot de orde, vertaalde vragen en opmerkingen van studenten niet die hij niet relevant achtte etc. Maar al met al: het was super om met hem samen te werken.

ezhramDe assistente die alles regelt
Of we nu geld, safraan-ijsjes, toeristische uitstapjes of gewoon een gezellige babbel nodig hadden: Eshram verzorgde het allemaal. Eshram is 27 (en ongehuwd), heeft een PhD op zak en werkt als projectassistente. Naast dat ze deze taak supergoed uitoefende (bij wijze van spreken heeft ze al iets geregeld voordat jij door hebt dat je er behoefte aan hebt) was ze gewoon super fun om mee op stap te zijn … En het is ook de dame die mij op een ochtend telefonisch uitfoeterde, want ik kon gewoon zonder problemen met haar en Magriet een kop koffie in het gasthuis van Margriet drinken. Dit was Iran en niet een of ander achterlijk Arabisch land! In Iran golden al die gekke beperkende regeltjes voor vrouwen niet. Waarvan acte.

FF snel … vanaf Heathrow

dsc02547 De prachtige week in Iran zit er bijna op … op London Heathrow voor het eerst sinds een week de kans om het net op te gaan. Wat zal ik zeggen van Iran … wat een prachtig land … wat een hartelijke mensen … wat een een land met dubbele moraal … … schraap het laagje Islamitische Republiek weg en je komt een geheel ander land tegen. Dadelijk de vlucht naar Amsterdam en deze geweldige ervaring verwerken.

ps … wat de media je vertelt over Iran … geloof er maar weinig van. Zoals zo vaak zit de wereld heel anders in elkaar. Grootste fout: men is geen Arabische samenleving … dus vrouwen bepalen behoorlijk wat … hoe tegenstrijdig dat ook klinkt met de bedekte kleding die een deel van onze politici als onderdrukkend beschouwen.

Kritische studenten en eten bij de familie Rashidi

de-studenten-zeer-aandachtigDe veel geroemde Iranese gastvrijheid kent wederom geen grenzen. Dat werd aan het einde van dag 2 maar weer eens bewezen, maar daar over later meer. Vandaag hebben we de eerste lessen gegeven. Wow, wat een leergierige club mensen. Veel van onze studenten zitten in het hoger en middenmanagement van de drink- en afvalwatersector van Iran en wilden alles weten over de Nederlandse drinkwatersector. Veel scherpe en intelligente vragen.

dsc08215De bijdrage van Professor Patrick (hihihi, men is erg formeel hier, dus sommige van de studenten spreken ons aan met professor) was vandaag kort. Er kwamen erg veel aanvullende vragen. Hierdoor kwam ik slechts toe aan de helft van mijn voorbereide lesstof. De rest dan maar geschrapt. Gelukkig begon ik met de meeste belangrijke info, dus misten de studenten maar weinig. Margriet haar lecture ging vandaag over het maken van een SWOT-analyse als onderdeel van een communicatieplan. Een eye-opener; niet ten aanzien van hoe onze studenten de lesstof oppakken, maar vooral de manier waarop men misstanden in de Iranese samenleving durft te benoemen.

Stel je voor: een groep studenten van 30 mensen. De meesten hebben net met elkaar kennis gemaakt, en weten niets over de achtergrond van de anderen. En dan wordt je gevraagd om in een SWOT-analyse onder andere zwaktes en bedreigingen te benoemen. Wat ik zeer bijzonder vond was het feit dat veel werkgroepen in zo’n situatie regeringsbemoeienis benoemden als een bedreiging voor het reilen en zeilen van de organisaties waarvoor zij werkten. Open en bloot en zonder aantoonbare angst werden gevoelige onderwerpen over het huidige beleid aangeroerd. Dit blijkt heel normaal te zijn, later begrijpen we dat er in Iran een stevig politiek debat is over de koers van de regering Ahmajinedad. Met name over de schade die hij toe brengt aan de reputatie van het land. En ook dat hij slechts 20% van de macht in handen heeft. De rest ligt bij het parlement en de Raad van Hoeders.

Terwijl ik dit tik ben ik net 10 minuten thuis na een onverwachte en zeer leuke avond bij de familie van de projectleider: de Rashidi’s. Hoe komen we daar terecht? Margriet en ik hadden gezegd een deel van de stad te willen zien na afloop van de lectures van vandaag. Dat bleek allemaal wat moeilijk, maar onze projectdirecteur bood aan ons een paar mooie pleinen te laten zien, in het deel van de stad waar hij woont. Via een autorit van zo’n 45 minuten (Teheran is zeer groot) parkeerden we zijn auto in de garage van zijn huis en bezochten de pleinen. Rondom de pleinen winkels te kust en te keur (ok naast een moskee, maar in ons land staat op bijna elk plein wel een kerk). Opvallend, zeer sexy en strakke kleding voor dames! Weinig verhullende jurken enzovoort. Het blijkt dat vrouwen thuis prima dat soort kleding kunnen dragen, maar op straat een hoofddoek verplicht is. In een winkeltje noten en gedroogde vijgen gekocht (het laatste wellicht een idee voor meneer Duyvis?). En op uitnodiging van de heer Rashidi zijn we een kop koffie in zijn huis gaan drinken.

Terug bij zijn huis. Kennismaking met de 10- en 12-jarige zoontjes. Zich voorbeeldig dragende jongetjes … 1 helemaal gek van boeken (die wij prompt moesten bekijken) … de andere helemaal gek van muziek. En toen kwam het eerste bevreemende moment van de avond. De boeken van die jongste zoon waren gelijk aan geschiedenisboeken of boeken over dino’s die je in Nederland kunt kopen (letterlijk had ik de Perzische versie van een boek in handen dat ik een paar weken terug nog had overwogen te kopen voor mijn eigen neefje). En de oudste liet zien hoe goed hij gitaar kon spelen … en als snel klonk Alle menschen werden Brueder uit de 9de van Beethoven door de kamer (oftewel het officieuze Europese volkslied). En dit zouden de barbaren zijn, afgesloten van de hele wereld? Nog groter werd onze verbazing toen de tv aan ging … even het nieuws zien via de digitale kabelaansluiting, wat wordt het: Voice of America Persia, BBC Worldnews, CNN, Al Jazeera of welke andere van de 800 kanalen.

de-koran-kwam-erbij-aan-te-pasNatuurlijk ging het gesprek over het leven in Iran, Nederland, de film Fitna, de Iranese tegenfilm Beyond Fitna (gedeelde conclusie: allebei geven een eigen interpretatie van de Koran en de Bijbel weer die de essentie van beide boeken geen recht doet). Dat leidde weer tot gesprekken over Maria (oftewel de Heilige Maria zoals de Koran haar ook noemt) en Mozes, de 10 geboden en natuurlijk (we zijn in Iran) over Ahuramazda, het hoogste goddelijk wezen in het Zoroastrisme, klik hier voor info. Is dit de Islamitische theocratische republiek? Kan dit zomaar besproken worden? Ja, was het antwoord van onze begeleider. Net zoals de christelijke minderheid hier zonder problemen haar geloof kan belijden, want we zijn ten slotte allemaal volgelingen van het heilige boek. En ook is het mogelijk om volgeling te zijn van het Zoroastrisme. Heb me overigens voorgenomen snel een keer Koran te lezen, veel verhalen zijn gelijk maar ook weer niet.

Ondertussen, was de echtgenote na een lange dag werken thuis gekomen. Haar werk: civil engineer bij de grootste aannemer van waterbouwkundige projecten in Iran. Zij is nauw betrokken bij de bouw van een aantal van de ruim 100 waterdammen die hier in aanbouw zijn. Al snel kwam de vraag voor een tweede kopje koffie, werd er door ons vieren wederom uitgebreid verder gesproken over de verschillende onderwerpen. En tot mijn eigen verbazing begon ik typisch Hollands gedrag te vertonen … een beetje afhoudend op de vraag om wat langer te blijven … en nadat onze gastheer- en –vrouw hadden bezworen dat het geen punt was, gingen we in op de uitnodiging om te blijven eten. Man en vrouw doken de keuken in en de kinderen verzorgden het entertainment.

aan-tafel-euhh-aan-het-kleed-dan-maarAl snel zaten we met de familie rond een groot kleed in de (zeer ruime) woonkamer. Er kwam een supersoep, brood, salade en een heerlijk soort van groenteomelet uit de keuken … En ondanks dat het rond elf uur was, reed de projectleider ons nog even terug naar de campus van PWUT … een trip die hem ruim anderhalf uur gaat kosten … hoe bijzonder zou dit wel niet zijn in Nederland, hoe normaal hier …

en-floortje-d-nam-de-fotos

En tot slot de tip van de dag: huur nooit een auto in Iran. Zoals onze begeleider zei: “Elke Iraniër vindt zichzelf een Micheal Schumacher en zijn racecircuit zijn de wegen van Iran.” Ik kan proefondervindelijk melden: deze stelling klopt 😉

Salam, khosh amadin! Oftewel, hallo, welkom!

waarismekkaVanochtend om 4.46 uur (lokale tijd) zette ik mijn eerste voorzichtige stapjes op Iranese bodem. Ruim 2,5 uur later dan gepland. Oorzaak: de vliegtuigwegenwacht op London Heathrow moest nog even een “spare part” installeren op onze hypermoderne Airbus 320 – 200 van bmi. De vlucht zelf bleek al een ervaring op zich. Wat dacht je van praktische vluchtinfo als waar ligt Mekka? Overigens, ik heb niemand gebruik zien maken van deze informatie.

Hoffelijkheid
Nog een kenmerk van de vlucht: goed eten + een teveel aan rode wijn. Ja, dat werd geserveerd aan boord (Britse maatschappij) en flink geconsumeerd door het grootste deel van de passagiers. En schijnbaar gelijk vanaf hogerhand afgestraft, want de heer Harms deponeerde door turbulentie een half glas op zijn lichtgrijze broek. En zie daar, de Iranese hoffelijkheid is inderdaad waar! Van verschillende kanten werden servetten, witte wijn en spuitwater toegestoken om de ellende te beperken. En het wonder geschiedde: amper een vlek.

Hypocriet?
Maar het meest bijzondere aan de vlucht was toch wel de dubbele moraal. Een groot deel van de Iranese dames op de vlucht (expats die in Groot Brittanie leven) vlogen Westers gestyled naar hun vaderland terug. Maar zo snel als we landen, kwamen als bij toverslag de hoofddoekjes te voorschijn en hulden de dames zich in zeer lange jassen. Mijn aardige buurvrouw (wij hadden een deel van de vlucht gezellig zitten keuvelen) fluisterde mij toe dat ze het allemaal eigenlijk wel hypocriet vond, maar ja de wet … Ook Margriet (de collega met wie ik les ga geven aan ruim 30 managers van Iranese drinkwaterbedrijven) was ondertussen voorzien van hoofddoek.

Euhmmmm … de pin?
Van het vliegveld gingen we snel met de auto met chauffeur door naar de campus waar ik om 6.30 uur eindelijk in bed kroop. Na een paar uur slaap hebben Margriet en ik de rest van de dag rustig doorgebracht op het campusterrein. Ondanks een taalbarrière (de Engelstalige staf was afwezig ivm de Iranese zondag) werden we uitstekend verzorgd door de facilitaire staf. En een kleine wandeling buiten het terrein deed ons belanden op de buurtbazaar en de ontdekking dat we geen Iranees geld hadden …. Niet handig, aangezien de Iraniër zijn geld ook uit de muur trekt, maar dit systeem niet werkt met buitenlandse passen.

lunchbazaar2bazaar1bazaar3

Gastvrij!
Dus na een typische Nederlands act geheten ‘kijken kijken, niet kopen’ gingen we weer terug. En midden op straat werden we enthousiast begroet door een volslagen onbekende man. ‘Salam, you foreigner? Welcome to Iran enjoy your stay! Please be welcome’ Deze man zag buitenlanders en vond het niet meer dan normaal deze mensen welkom te heten. Met een hand vol zonnebloempitten (het is hier normaal om bezoekers iets aan te bieden) vervolgden wij onze weg terug naar onze guesthouses. Zelden heb ik mij zo oprecht welkom gevoeld in een vreemd land. De gedachten die al meerdere malen vandaag bij mij op kwam: Geert Wilders: eat your heart out.

ps. Geen van mijn twee mobieltjes blijkt te werken! Als lichtelijke sms-verslaafde een drama … gelukkig doet Margriet haar mobiel het hier wel … dus het thuisfront kon gerustgesteld worden.