Site-archief

De strijd gestreden?

logo-weareproudAfgelopen zaterdag vond de Canal Parade plaats. De jaarlijkse botentocht die voor velen het hoogtepunt is van een week aan gay pride festiviteiten. En met veel plezier heb ook ik afgelopen zaterdag samen met vrienden door de grachten gevaren. Om te vieren wie we zijn, maar ook om aandacht voor een aantal misstanden te vragen. Want er zijn op het punt van homo-discriminatie nog wel wat zaken te regelen.

Uit de kast – Uit de klas
De grootste uitdaging vind ik op dit moment dat, ondanks artikel 1 van de Grondwet, ons land een Wet Gelijke Behandeling kent die het mogelijk maakt voor scholen om docenten en leerlingen te ontslaan / te verwijderen puur op basis van hun seksuele voorkeur. Het simpelweg meevaren in de Canal Parade is daarbij al genoeg. Ik kan er persoonlijk niets anders van maken dan dat dit een vorm van discriminatie is. Terecht dat de Commissie Gelijke Behandeling van mening is dat de wet op dit punt anders moet. Ook de Raad van Europa en de Europese Commissie hebben ons land op de vingers getikt. PvdA-minister Plasterk sluit ogen en oren voor deze kritiek. Zelfs afgelopen zaterdag durfde hij (al meevarende in de Canal Parade) dit te ontkennen. Het COC is een petitie gestart om dit onderwerp op de agenda van de Tweede Kamer te zetten. Teken allen hier!

Weigerambtenaren
Is er nog meer verholen discriminatie? Ja. Ik heb alle vrijheid om samen te leven met wie ik wil of om met mijn partner in het huwelijk treden. Maar dan moet er in de gemeente wel een ambtenaar zijn die ons wil trouwen. De meeste ambtenaren doen dit zonder problemen. Maar de weigerambtenaar is wel een gegeven. En dat vind ik toch vreemd. Want hoe bestaat het dat ambtenaren kunnen besluiten welk deel van een wet hij/zij wel of niet gaat uitvoeren. In mijn ogen dient elke ambtenaar alle wetten in ons land te respecteren en naar de letter uit te voeren. Ongeacht zijn of haar persoonlijke overtuigingen. Wij kennen geen apart homohuwelijk, maar een burgerlijk huwelijk dat geen onderscheid maakt tussen man-vrouw / man-man / vrouw-vrouw huwelijken. Een trouwambtenaar die maar ten dele een democratisch vastgelegde wet wil uitvoeren is naar mijn mening niet geschikt voor zijn taak, en moet een andere functie krijgen. (Overigens, een kerkelijk huwelijk is een andere zaak … dat bepaalt een geloofsgemeenschap zelf).

Gezondheid
Ik mag in Nederland heel veel, maar ik mag geen levens redden door bloed te doneren. Volgens de gezondheidsraad vorm ik namelijk een groot gezondheidsrisico. Mijn levensstijl (lees: het feit dat ik homo ben) maakt dat mijn bloed een verhoogde kans op HIV-bestemming geeft. Dat mijn vorige relatie 13,5 jaar duurde en net zoals mijn huidige 5-jarige relatie monogaam was, doet daar niets aan af. Kruis het vakje “seks met mannen” aan en het is bij de bloedbank einde oefening. Alle heteroseksuelen met wisselende contacten (of getrouwde mannen die het weleens met andere mannen doen – en dit bij de bloedbank niet vertellen) kunnen zonder problemen doneren. Want daarvoor testen we het gedoneerde bloed wel even op ziektes, zoals HIV… Meten met twee maten noem ik dat.

Roze Koninginnedag
Is de strijd gestreden? Nee dus. Hoewel de Canal Parade dan wel lijkt te zijn verworden tot een soort van roze Koninginnedag voor het gehele volk (gelukkig maar!), is er nog een hoop te doen op het gebied van homo-emancipatie. Ik ben er trots op lid te zijn van een partij die dit onderwerp serieus aanpakt. Ik hoop dat ook andere partijen, zoals de PvdA, niet alleen zeggen dit type discriminatie ernstig te vinden, maar dat ze er samen met D66 daadwerkelijk iets aan gaan doen.

4 mei

Dodenherdenking1Dit jaar was een andere dodenherdenking dan normaal. Niet zoals gebruikelijk gezellig met de Koningin op de Dam, maar iets verderop bij het Homomonument. Waarom? Een vriend van ons legde samen met wethouder Carolien Gehrels namens de gemeente Amsterdam bloemen. Plechtige woorden en sterke muziek. En dat alles in een herfstige sfeer. Kastanjebloesem viel als verdorde bladeren op de grond, om te worden opgejaagd door een straffe wind.

Applaus

Net als op de Dam klonk ook hier applaus. Niet voor de majesteit, maar voor een groep scholieren die bloemen kwam leggen. Ik vroeg me af in hoeverre zij begrepen wat de waarde van hun aanwezigheid was. Applaus ook voor de voorzitter van de COC Amsterdam. Met een krachtige oproep voor tolerantie en respect verwoordde zij de uitdaging van onze tijd. Dat dit komt vanuit de samenleving, vanuit individuen die de samenleving vormen. Geen passender boodschap op een dag als 4 mei.